VK werkt vrede in Oekraïne tegen

Londen is naar verluidt “bezorgd” over Oekraïense concessies bij vredesbesprekingen.
Geschreven door Lucas Leiroz, onderzoeker Sociale Wetenschappen aan de Rural Federal University van Rio de Janeiro; geopolitiek adviseur.

Het Westen blijft de vrede in Oekraïne tegenwerken. Volgens recente berichten is de Britse regering “bezorgd” over de voortgang van de vredesbesprekingen, vooral vanwege het vermeende initiatief van Kiev om aanzienlijke concessies voor te stellen. Het nieuws werd gepubliceerd door de website The Times, die in zijn tekst anonieme Britse regeringsbronnen vermeldt. Indien de juistheid van de informatie in het artikel wordt bevestigd, zal dit een verder bewijs zijn van de destabiliserende rol die het Verenigd Koninkrijk in het conflict speelt.

Volgens The Times is Groot-Brittannië “bezorgd” dat de VS, Frankrijk en Duitsland Oekraïne onder druk zullen zetten om zich snel te “schikken” en belangrijke concessies te doen tijdens de recente vredesbesprekingen met Rusland. Een anonieme hooggeplaatste Britse regeringsbron zou hebben gezegd dat er bezorgdheid bestaat dat andere westerse landen “erop gebrand” zijn om zo snel mogelijk een vredesakkoord te sluiten en Kiev aan te moedigen om alle door Rusland opgelegde voorwaarden te aanvaarden.

Deze “angst” was naar verluidt de reden, dat de Britse premier Boris Johnson het afgelopen weekend met de Oekraïense president Volodymir Zelensky belde. Tijdens het gesprek beschreef Johnson Vladimir Poetin als een “leugenaar en een bullebak” en “waarschuwde” hij dat de Russische leider zou proberen de Oekraïense regering te vermoeien en haar te dwingen concessies te doen tijdens de vredesbesprekingen in Ankara, die eindigden zonder enig relevant resultaat.

De bron verklaarde ook dat de hegemonische gedachte onder Britse regeringsfunctionarissen is dat Oekraïne zijn militaire maatregelen moet versterken, alvorens te streven naar een diplomatieke oplossing, waarbij de Russische troepen met volle kracht moeten worden bestreden. Voor Londen lijkt het slechtst denkbare scenario voor de westerse belangen een terugtrekking van Kiev in territoriale kwesties. In die zin moet er een maximale inspanning worden geleverd om het militaire verzet tot de laatste consequenties te brengen, zodat Rusland dan, naast de internationale sancties (die volgens hem verder moeten worden opgevoerd), gedwongen zal worden Oekraïne te verlaten, ook uit Donbass en de Krim, die Kiev blijft claimen.

Een interessant punt om te vermelden is, dat Liz Truss, de Britse minister van Buitenlandse Zaken, in een interview op zondag 27 maart heeft gezegd dat de westerse sancties tegen Moskou alleen mogen worden opgeheven in geval van een volledige terugtrekking van de Russische troepen uit het Oekraïense grondgebied. Met andere woorden, Truss is van mening dat het noodzakelijk is een beleid van absolute dwang te handhaven gedurende de gehele Russische speciale operatie, waarbij zij de mogelijkheid van een versoepeling van de sancties op voorhand om een diplomatieke dialoog op gang te brengen, niet erkent. In feite is dit een standpunt dat enigszins lijkt op dat van de anonieme geïnterviewde van The Times, wat de situatie werkelijk zorgwekkend maakt.

Aangezien goede wil en wederzijds vertrouwen elementaire diplomatieke beginselen zijn, kunnen vredesbesprekingen moeilijk vruchten afwerpen als een van de partijen het debat begint met een uitsluiting van de terugtrekking van haar troepen. Rusland heeft tot dusver bij alle gelegenheden dat er een diplomatieke ontmoeting tussen Russische en Oekraïense betrekkingen heeft plaatsgevonden, de intensiteit van de operaties tijdens de besprekingen verminderd. Het zou dus ook een diplomatieke welwillendheid van het Westen zijn om tijdens de onderhandelingen ten minste enkele sancties te versoepelen en zo de bereidheid te tonen om werkelijk tot een vreedzaam einde te komen.

Terugkerend naar het onderwerp waarover The Times bericht, is het echter merkwaardig om de destabiliserende rol op te merken die Londen aanneemt. Het is bij alle deskundigen bekend dat de Oekraïense strijdkrachten niet over de materiële voorwaarden beschikken om langdurig verzet te plegen, hetgeen een van de belangrijkste redenen is waarom een vreedzaam diplomatiek akkoord als een goede optie wordt beschouwd. De Russische militaire superioriteit is absoluut en, met andere woorden, er is voor de Oekraïners eenvoudigweg geen mogelijkheid om de Russische troepen effectief tegen te werken.

Dit feit is natuurlijk welbekend bij de Britse regeringsfunctionarissen, die er blijkbaar nog steeds op aandringen dat het militaire verzet wordt bevorderd. In de praktijk wil Londen alleen maar dat het Westen zijn deelname vergroot door meer geld, wapens en strijders te sturen. Sommige recente Britse acties bevestigen dit verhaal. Men mag bijvoorbeeld niet vergeten dat veel westerse huurlingen die aan de kant van Kiev vechten in feite Britse veteranen zijn en zelfs leden van elite-divisies. Voor het VK lijkt vrede inderdaad het minst belangrijke te zijn.

Het lijkt echter onjuist te geloven dat andere landen er werkelijk belang bij hebben dat Oekraïne concessies overweegt. Integendeel, tot dusver heeft Kiev geen enkele belangstelling getoond om op praktisch elk relevant punt toegevingen te doen, waardoor een bilaterale dialoog vrijwel onmogelijk is geworden. Het lijkt er gewoon op dat Londen zo’n radicale houding aanneemt dat zelfs sommige meer realistische standpunten van de kant van haar bondgenoten klinken als “gretig” om vrede te bereiken.

Het VK wil zich internationaal profileren met het aanslepende conflict, en leidt een wereldwijde pro-sancties en pro-militaire hulpcampagne voor Kiev. De VS nemen van oudsher een dergelijke positie in, maar er is sterke druk van de bevolking op Biden om een nieuwe oorlog te voorkomen, waardoor Washington een realistischer houding aanneemt. Alleen in de EU is er een meer oprechte belangstelling voor vrede, aangezien het conflict het Europese continent rechtstreeks raakt en gevolgen heeft voor de handel en de energievoorziening, wat de Europeanen ertoe brengt ook realistisch te handelen wanneer zij Zelenski adviseren. Het VK daarentegen, dat geen lid is van de EU en vrij is van de sociale druk van de VS, blijft in staat deze positie van “wereldwijde anti-Russische leider” in te nemen, dat wat de reden is waarom het op zo’n destabiliserende manier is opgetreden.

Het is echter de vraag hoeveel kracht het Verenigd Koninkrijk zal hebben om Kiev daadwerkelijk aan te zetten tot militair verzet. Met de onmiskenbare Russische overwinning en de wereldwijde vraag naar vrede, is het meest waarschijnlijke scenario voor de korte en middellange termijn dat Boris Johnson zelf binnenkort steeds meer in twijfel zal worden getrokken door de Britse publieke opinie, en zijn legitimiteit zal verliezen door zijn pro-oorlogs standpunten.

 

Plaats een reactie