Vrijwilligers in de Oekraïne

Vrijwilligers die naar de Oekraïne zijn afgereisd, zijn, of teruggekeerd naar hun eigen land, of zijn gedood in de strijd tegen de Russen (gebruikt als kanonnenvoer) of zijn gevangen genomen door de Russen.

Het verhaal van Andrew uit Plymouth is exemplarisch voor de situatie waarin deze mensen zich bevinden.

Britse vrijwilliger zegt dat hij werd ‘gemanipuleerd’ om zich bij de frontlinie in Oekraïne te voegen
De Brit vertelde aan RT dat hij burgers kwam helpen, maar door Oekraïense officieren in de strijd werd geduwd

Andrew uit Plymouth zegt, dat hij naar Oekraïne reisde om gewonde burgers te behandelen, maar binnen enkele weken werd hij beschoten, neergeschoten en gevangen genomen. Herstellend in een ziekenhuis, vertelde hij RT dat hij en zijn medevrijwilligers “gemanipuleerd” werden in de plicht die zij zwoeren te vermijden.

Andrew, een 35-jarige die thuis in Groot-Brittannië als steigerbouwer werkte, was verbonden aan een eenheid van het Oekraïense Internationale Legioen in de buurt van Nikolajev, toen hij onder een verwoestend Russisch artillerie spervuur kwam te liggen. Russische troepen beschoten zijn positie, Andrew werd in zijn arm geraakt door een kogel, en hij gaf zich over.

“Ik was er niet om te vechten dus gaf ik me over,” vertelde hij aan RT. Wat betreft zijn teamgenoten die vochten: “Zij werden gedood,” legde hij uit.

 

Andrew zei dat het nooit zijn bedoeling was, om deel te nemen aan, of zelfs maar in de buurt te komen van, gevechten. Toen hij in maart naar de media keek over het conflict in Oekraïne, zei hij dat hij de indruk had gekregen dat “Oekraïne mensen om hulp vroeg” en hij nam contact op met de Oekraïense ambassade.

Hij liet zijn kinderen achter, vloog van het Verenigd Koninkrijk naar Polen en ging op weg naar de Oekraïense grens. Na een korte tijd vluchtelingen te hebben “geholpen”, zei hij, dat hij werd benaderd door een man genaamd “Jacob” van het Internationale Legioen, die hem vertelde dat zijn medische basiservaring – opgedaan bij het Britse leger – verder in Oekraïne kon worden gebruikt.

“Ik voel me verdrietig”, zei hij tegen RT. “Ik heb het gevoel dat ik ben voorgelogen, massaal. Niet alleen door het Vreemdelingenlegioen, maar ik heb het gevoel dat ik in het Verenigd Koninkrijk ben voorgelogen door de westerse media.” Andrew zei, dat nieuwsberichten over “mensen die allemaal komen helpen, naar Oekraïne gaan, Oekraïne helpen,” de reis een gemakkelijk vooruitzicht deden lijken.

Eenmaal in Oekraïne, herinnert Andrew zich dat hij naar een gebouw in Lviv reisde, waar hij en een groep buitenlanders enkele dagen binnen werden gehouden, zogenaamd voor hun eigen veiligheid. Hoewel hij in het Britse leger had gediend, zei Andrew dat hij geen gevechtservaring had en dat vrijwilligers zoals hij gescheiden werden gehouden van veteranen, die naar Oekraïne kwamen om te vechten.

Van daaruit werd de groep in bussen naar Yavoriv gebracht – waar een trainingscentrum voor buitenlandse rekruten door een Russische raket was vernietigd – en vervolgens naar Kiev, waar een Oekraïense begeleider hen vertelde dat de situatie vergelijkbaar zou zijn met die in Lviv: “‘U wordt opgesloten, u mag het gebouw niet verlaten, u moet binnen blijven, u krijgt te eten, er wordt u water verstrekt, wacht tot nadere instructies.'”

Andrew’s eerste contact met Oekraïense burgers vond begin april plaats in de stad Boeka, waar hij naar eigen zeggen voedsel kookte en uitdeelde. Hoewel hij in Bucha aankwam nadat de Russische troepen waren vertrokken, zei hij dat hij geen tekenen zag van de oorlogsmisdaden, die de Oekraïense regering later aan de Russen daar toeschreef.

“Ik heb zelf geen lijken gezien, heb niets gezien, het zag er onaangeroerd uit,” herinnerde hij zich, eraan toevoegend dat hij, aan de rand van de stad bleef. “Het leek allemaal normaal. Er waren geen tekenen van gevechten.”

Na slechts een dag in Bucha, bracht een andere busrit Andrew en zijn metgezellen naar Nikolaev, waarvan hij zei dat het “dichter bij het front lag dan ik me bewust was.” Zelfs nadat hij was overgeplaatst naar een gevechtseenheid van zes andere buitenlanders buiten de stad, zei Andrew dat het rustig leek. Echter, de dag nadat hij naar het front was gestuurd, werd de positie aangevallen.

“Ik werd in mijn arm geschoten, brak mijn botten,” vertelde hij aan RT. Terwijl Russische troepen oprukten, lag Andrew op de grond met zijn goede hand boven zijn hoofd, totdat een Russische soldaat hem in een schuttersputje sleepte en eerste hulp verleende. “Ik heb veel geluk dat ik het overleef,” herinnerde hij zich. “De Russische soldaat die me eerste hulp verleende, heeft mijn leven gered. De kogel had mijn slagader doorgesneden en ik bloedde dood.”

Andrews ontvoerder bood hem een sigaret aan voordat hij door de Russische linies werd teruggebracht voor een operatie en ondervraging. Momenteel wacht hij nog twee operatierondes in een ziekenhuis onder het gezag van de Volksrepubliek Donbass (DPR), vertelde hij aan RT dat er veel vrijwilligers zoals hij waren, die “in een situatie terechtkwamen waarin je niet wilt zijn.”

Iedereen leken normale mensen te zijn, die wilden helpen,” zei hij over zijn medevrijwilligers, een groep die bestond uit Britse, Canadese, Amerikaanse, Duitse en Deense leden. Hij zei echter dat velen “hetzelfde gevoel hadden als ik,” in die zin, dat ze het gevoel hadden dat ze “gemanipuleerd” werden om soldaten te helpen in plaats van burgers.

Sinds zijn gevangenneming, vertelde Andrew aan RT dat hij “zeer goed” werd behandeld in het ziekenhuis. “Iedereen is erg vriendelijk. Ik krijg elke dag medische hulp, ik krijg drie keer per dag te eten, ik krijg water, thee, koffie, alles wat ik nodig heb,” legde hij uit. Hij zei dat de autoriteiten van de DPR momenteel proberen hem naar het Verenigd Koninkrijk terug te sturen, maar dat ze de medewerking van het Britse ministerie van Binnenlandse Zaken en de Oekraïense ambassade in Londen nodig hebben om de overbrenging te regelen.

Noch Londen noch Kiev werken mee aan de verzoeken van de DVR, vertelde hij aan RT.

Bron: RT

 

Plaats een reactie