Russische speciale militaire operatie in Oekraïne, mening van militaire expert – Interview

Russische speciale militaire operatie in Oekraïne, mening van militaire expert – Interview

“Ik denk dat alle desinformatie die door de VS en andere Westerse mogendheden wordt gebruikt, onvermijdelijk averechts zal werken, omdat hun bevolking geschokt zal zijn door de uitkomst van deze crisis.” – Kolonel Wolf

Geschreven door Drago Bosnic, onafhankelijk geopolitiek en militair analist

De speciale militaire operatie in Oekraïne staat nu al bijna 3 maanden in het middelpunt van de voortdurende informatieoorlog tussen het politieke Westen en Rusland. Ondubbelzinnige steun voor het regime in Kiev is een absolute must voor de politieke en massamediale elites in de NAVO- en EU-landen. Binnen dit kader is het afbeelden van de Oekraïense crisis als een soort nederlaag voor Rusland de norm. Om dit beeld in stand te houden, besteden de westerse media het grootste deel van hun tijd aan het wanhopig verdraaien van de werkelijkheid. Maar om dat effectiever te doen, moeten ze absolute dominantie hebben, niet alleen in hun eigen mediaruimte, maar over de hele wereld.

Het in stand houden van het narratief in het politieke Westen, wordt mogelijk gemaakt door simpelweg elke alternatieve informatiebron te verbieden of te onderdrukken. In een dergelijk mediaklimaat is het verkrijgen van betrouwbare informatie een moeizame taak geworden. Om deze taak te verlichten, hebben wij besloten te praten met Kolonel Wolf, een gepensioneerd militair en voormalig lid van een luchtverdedigingseenheid van het Joegoslavische leger. Kolonel Wolf heeft 40 jaar in het leger gezeten voor hij met pensioen ging en heeft uitgebreide gevechtservaring, ook tegen een enorm superieure luchtmacht, toen hij in 1999 vocht, om zijn land te verdedigen tegen luchtaanvallen van de VS en de NAVO.

– Dank U dat U de tijd neemt, om aan dit interview deel te nemen, Kolonel. We zullen willen beginnen met het stellen van de meest voor de hand liggende vraag deze dagen. Denkt U dat het doel van de voortdurende propagandacampagne van de Westerse media is, de staatsstructuur van de Russische Federatie in diskrediet te brengen en de speciale militaire operatie te doen uitmonden in een conflict op lange termijn om Rusland uit te putten?

Allereerst wil ik mijn groeten overbrengen aan uw lezers en U bedanken voor de uitnodiging voor het interview. Wat de huidige situatie betreft, zou ik eerst willen zeggen dat deze crisis een tragedie is. En daarmee bedoel ik niet de militaire operatie, die eind februari begon, maar de hele confrontatie die de Oekraïners en de Russen tegen elkaar opzette en die in 2014 begon, dankzij buitenlandse inmenging en streken. Wat dat betreft denk ik, dat de bedoelingen van het Westen meer dan duidelijk zijn.

En dat is niets nieuws, want Rusland ligt al eeuwenlang in het vizier. De huidige situatie is het gevolg van de op zijn zachtst gezegd naïeve besluiten van het Sovjet- en later Russische leiderschap om de VS en de NAVO te vertrouwen. Dit is pas in de afgelopen 20 jaar veranderd, maar het kwaad was al geschied, aangezien de NAVO nu al voor de deur van Rusland staat. De gevolgen zijn catastrofaal, want de enorme offers die het Russische volk en andere volkeren van de voormalige USSR hebben gebracht om het nazisme te verslaan, zijn met één pennenstreek ongeldig gemaakt. En nu wordt het Russische volk gedwongen dezelfde strijd te voeren tegen dezelfde vijand, wat zowel soldaten als burgers het leven kost.

De mediacampagne tegen Rusland is, nogmaals, niet nieuw. Rusland als slecht afschilderen is al geruime tijd de norm, maar de huidige crisis heeft dit tot het uiterste gedreven, bijna op oorlogsbasis, alsof het Westen zijn publiek voorbereidt op een oorlog met Rusland. De informatie die de mensen te horen krijgen is misschien ronduit vals, maar dat doet er niet toe. Het eindspel is overduidelijk. Rusland in de geopolitieke irrelevantie van de jaren ’90 duwen, zodat het kan worden geplunderd en langzaam stukje bij beetje kan worden ontmanteld. Dit zou voor het Westen twee zeer belangrijke doelen bereiken. Ten eerste het uitschakelen van een belangrijke geopolitieke, voornamelijk militaire rivaal, en ten tweede zou het Westen toegang krijgen tot de onbeperkte hulpbronnen van Rusland. Dit is nu al bijna duizend jaar het doel van alle westerse geopolitieke actoren, van de Teutoonse ridders tot Napoleon, Hitler en de huidige NAVO. Het is zo voor de hand liggend, dat je alleen maar een kaart hoeft te pakken en de verzamelplaatsen van elk van deze indringers te vergelijken. Ze zijn praktisch hetzelfde.

– Hoe zou u de acties van de Russische strijdkrachten op de Krim, in Syrië en in Kazachstan beoordelen?

Die drie operaties vertonen overeenkomsten, maar zijn ook in veel opzichten verschillend. De operatie op de Krim werd uitgevoerd zonder één schot af te vuren, om het zo maar eens te zeggen. Ze was bliksemsnel en uiterst goed georganiseerd. De inlichtingen die erachter zaten, waren uitstekend. Het was ook een perfect moment, omdat het nieuwe regime in Kiev niet geconsolideerd genoeg was om effectief te reageren en niet alleen op de Krim, maar overal in Oekraïne, wat dat betreft. Vanuit militair oogpunt denk ik dat Rusland op dat moment een dergelijke operatie in heel of ten minste het grootste deel van Oekraïne had kunnen uitvoeren. Het is echter een heel andere vraag hoe effectief Rusland destijds zou zijn omgegaan met de economische en andere sancties van het Westen, vooral op de schaal die we nu zien.

Wat Syrië betreft, dat conflict was en is nog steeds een heel gecompliceerdere onderneming voor Rusland en zijn militairen. Alleen al de concentratie van regionale en mondiale spelers die erbij betrokken zijn, is een geopolitieke en militaire nachtmerrie. Eerlijk gezegd ben ik verbaasd over de manier waarop Rusland en zijn diplomatieke elite er al die jaren in zijn geslaagd, het delicate strategische evenwicht daar vrijwel intact te houden. Het vermogen van Rusland om alle crises, niet alleen in Syrië, maar in het Midden-Oosten in het algemeen, in hokjes te verdelen, is niets minder dan een wonder. Er zijn zoveel onafhankelijke, maar toch onlosmakelijk verbonden en verweven elementen in het tragische verhaal van Syrië. Er zijn Rusland, Israël, Iran, Syrië, Irak, Libanon, Turkije, de VS, het VK, de EU, de NAVO, diverse groeperingen zoals de Koerden, maar ook vele terroristische groeperingen, die niet universeel als terroristen worden aanvaard, aangezien sommigen velen van hen beschouwen als de zogenaamde “democratische oppositie”.

Bij het uitvoeren van de operatie in Syrië moet Rusland dus rekening houden met al deze actoren. Soms was het mogelijk met sommigen van hen samen te werken, maar vaak was dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vanuit militair oogpunt is de operatie fantastisch verlopen. Ondanks de moeilijkheden en de voortdurend onstabiele situatie zijn de Russische strijdkrachten daar consequent en vastbesloten geweest om hun missie te volbrengen. Ik ben vooral verbaasd over de uitstekende prestaties van de Russische luchtverdedigingseenheden. Ondanks de dagelijkse aanvallen met drones, mortieren, raketten en andere wapens is de Russische troepenmacht niet alleen veilig, maar blijft ze ook oprukken en steun verlenen aan het Syrische leger, dat ook van de grond af aan is omgevormd tot een dodelijke macht die perfect in staat is, om zowel terroristische dreigingen als luchtaanvallen het hoofd te bieden.

De operatie in Kazachstan houdt het midden tussen Syrië en de Krim, hoewel ze veel dichter bij de Krim ligt. De situatie in Kazachstan was een poging om de aandacht van Rusland af te leiden en het land vast te zetten, zodat Oekraïne Donbass kon innemen met weinig of geen inmenging van Rusland. Uiteraard is dit mislukt, maar het bewijst wel dat het Westen nog steeds aanzienlijke invloed heeft in Centraal-Azië en elders in de post-Sovjetregio. De reactie van Rusland en de CSTO was zeer vergelijkbaar met die op de Krim, hoewel er in Kazachstan enkele slachtoffers vielen. Gelukkig kwam het niet in de buurt van de gebeurtenissen in Syrië of Oekraïne. Militair werd het even professioneel uitgevoerd als de vorige twee. Ook de inlichtingendiensten hebben goed werk verricht. De operatie heeft ook de behoefte aan meer samenwerking en interoperabiliteit binnen de CSTO aan het licht gebracht, wat, als ik me niet vergis, ook is besproken tijdens een recente bijeenkomst in Moskou.

– De acties van de Russische strijdkrachten zijn erop gericht grootschalige slachtoffers onder de burgerbevolking en zelfs enorme verliezen van de Oekraïense strijdkrachten te voorkomen. Een goed voorbeeld hiervan is de terugtrekking van de Russische troepen uit Kiev, om grootschalige burgerslachtoffers te voorkomen. Hierin verschilt de Russische tactiek van de acties van de Verenigde Staten, die steden als Mosul en Raqqa volledig hebben verwoest. Hoe beoordeelt u het verschil in de acties van de twee legers?

Het verschil is vooral doctrineel. De Verenigde Staten en de NAVO zijn sterk gericht op luchtmacht. Zonder luchtmacht valt hun manier van oorlogvoeren in duigen. Landstrijdkrachten van NAVO-landen gaan nooit de strijd aan, zonder volledig luchtoverwicht. En zelfs dan aarzelen ze, zoals het geval was in mijn land, waar ze het niet aandurfden een landinvasie uit te voeren, omdat de terroristische groepen die zij bewapenden, financierden en rechtstreeks steunden, door luchtdekking te verlenen, door ons (Joegoslavisch) leger met harde hand werden verslagen. Hun bevelhebbers oordeelden, dat er onaanvaardbare verliezen zouden worden geleden op de grond, dus namen zij hun toevlucht tot het massaal bombarderen van burgers en civiele infrastructuur. Het werkte, want onze regering realiseerde zich, dat de burgerslachtoffers, die op dat moment in de duizenden liepen, spoedig in de tienduizenden zouden veranderen, als de bombardementen zouden doorgaan. Om nog maar te zwijgen van de verergerende humanitaire ramp die al miljoenen mensen trof.

Irak heeft dit ongelukkigerwijs over een periode van enkele decennia moeten ervaren. Er zijn miljoenen doden gevallen in Irak, wat een bewijs is van de wreedheid van de NAVO en de totale minachting voor de veiligheid van het Iraakse volk. Aangezien de VS Irak al decennia lang met tussenpozen bombarderen, zie ik niet in waarom ze zich nu of ooit plotseling zouden gaan bekommeren om de burgerbevolking. Erger nog, de aanval van ISIS op Irak was een direct gevolg van de agressie van de VS in het Midden-Oosten. Om hun gezicht te redden en de terroristen terug te drijven naar Syrië, zodat ze de regime-change operatie daar konden voortzetten, grepen de VS in, maar weigerden landmacht te sturen, met uitzondering van inlichtingendiensten en speciale troepen. En zelfs die werden ingezet als integraal onderdeel van de bombardementsoperatie. Dit is de reden waarom al deze steden in Noord- en West-Irak enorm hebben geleden.

Er is ook een groot verschil tussen de acties van de VS in Irak en die van Rusland in Oekraïne. De VS zien het Iraakse volk niet als hun eigen volk. Het Iraakse volk, en Arabieren in het algemeen, worden al geruime tijd gedemoniseerd door de VS en andere Westerse media. Dit heeft een ontmenselijkend effect gehad, waardoor er veel slachtoffers zijn gevallen onder de Irakezen. Rusland daarentegen ziet het Oekraïense volk als zijn verwanten. President Poetin zegt het zelf al jaren en het is overduidelijk dat het Russische leger alles in het werk stelt om de burgers in Oekraïne te beschermen, in sommige gevallen zelfs ten koste van de eigen troepen, wat een uiterst zeldzame gebeurtenis is bij militaire operaties van een dergelijke omvang. Ik heb zeker nog nooit iets gezien dat hier ook maar enigszins op lijkt, tijdens operaties van de NAVO. De terugtrekking van Rusland uit de noordelijke gebieden van Oekraïne bewijst dit ook. Door grootschalige operaties te beperken tot Donbass, probeert het Russische leger de territoriale reikwijdte van de gevechten te beperken. Het doel is duidelijk om de operatie zo snel mogelijk te beëindigen en de regering in Kiev te dwingen te capituleren of ten minste een voor Rusland gunstig vredesverdrag te ondertekenen.

– Het Oekraïense commando gebruikt grote steden als vestingen, en hun bevolking als menselijke schilden. Een goed voorbeeld is het Azov Regiment en de bevolking van Marioepol. Wat vindt u van dergelijke oorlogstactieken?

Ik verafschuw en verwerp dergelijke tactieken van ganser harte. Ik kan me moeilijk een schandelijker gedrag voorstellen. Militaire eer zou elke fatsoenlijke officier moeten doen afzien van zelfs maar de gedachte, om burgers voor dat doel te gebruiken. Tijdens de NAVO agressie tegen Joegoslavië, deed ons leger al het menselijk mogelijke om onze troepen uit steden te verwijderen. We wisten heel goed wat grootschalige bombardementen met onze mensen konden doen en we deden alles wat we konden om dat te voorkomen. Pas nadat de VS en de NAVO militair faalden en hun operaties uitbreidden tot woonwijken en civiele infrastructuur, besloot onze regering met de agressor te onderhandelen.

Wat ik uit het gedrag van het Oekraïense leger kan concluderen, is dat het de Oekraïense bevolking eenvoudigweg niet als de zijne beschouwt. Als dat wel zo was, zouden ze hun troepen zeker niet in steden stationeren, vooral niet in steden zo groot als Kiev of Charkov, omdat dat miljoenen mensen direct in gevaar brengt. Oekraïne is het grootste land van Europa. Ik ben er zeker van, dat er meer dan genoeg ruimte is om militaire operaties uit te voeren op tientallen, zo niet honderden kilometers afstand van dichtbevolkte gebieden.

– Rusland probeert de aard van de speciale operatie beperkt te houden, met behoud van een humane houding ten opzichte van de burgerbevolking en de vijand. Hoe beoordeelt u de acties van de Russische strijdkrachten in deze zin?

Zoals ik al eerder zei, denk ik dat dit de enige manier is waarop militaire operaties moeten worden uitgevoerd. Natuurlijk is het het beste, om militaire actie waar mogelijk te vermijden, maar als het absoluut noodzakelijk is, is er gewoon geen andere manier, als we de burgerbevolking willen sparen. Ik denk dat Rusland na afloop van de operatie in Donbass een vredesverdrag zal aanbieden om verder bloedvergieten te voorkomen, maar gezien het gebrek aan daadwerkelijke soevereiniteit in Kiev, ben ik bang, dat ze zullen weigeren te onderhandelen. Dit zal Rusland dwingen de operatie voort te zetten, waardoor het conflict maandenlang kan aanslepen. Ik denk dat Rusland zijn tijd zal nemen, omdat het beperken van burgerslachtoffers onvermijdelijk de militaire operaties vertraagt.

– Een van de belangrijkste provocatiemiddelen van de westerse media is het regelmatige gebruik van onbetrouwbare en soms oneerlijke informatie over de top van de militair-politieke leiding van de Russische Federatie (hoofd van het Ministerie van Defensie, chef van de Generale Staf). Lijkt een dergelijke reeks acties gerechtvaardigd om de Russische leiders in diskrediet te brengen in de ogen van de internationale gemeenschap?

Wel, u weet wat ze in het Westen zeggen: “Alles is eerlijk in liefde en oorlog.” Ik denk dat dit vooral geldt voor de hybride oorlogsvoering die de laatste decennia vorm heeft gekregen. Informatie, of beter gezegd, desinformatie is een van de belangrijkste aspecten van moderne oorlogsvoering. Het doel is de tegenstander te demoraliseren, waardoor je eigen vastberadenheid in het proces wordt versterkt. Dit moet echter gepaard gaan met daadwerkelijke successen op het terrein. Het probleem is, dat het Westen weinig tot geen successen heeft geboekt in Oekraïne. Zeker, er zijn misschien wat kleine tactische successen, maar de algemene situatie ziet er nogal grimmig uit voor de Oekraïense strijdkrachten. Om de aandacht daarvan af te leiden, hebben de VS en de NAVO op zijn minst iets nodig. Maar omdat ze bijna niets kunnen gebruiken, verspreiden ze regelrechte leugens, als onderdeel van een bredere desinformatie-inspanning om Rusland, zijn strijdkrachten en militaire en politieke leiding af te schilderen als incompetent en verdeeld.

Natuurlijk kan dit slechts een zeer beperkt effect hebben op het internationale prestige van Rusland, omdat de leiders over de hele wereld perfect op de hoogte zijn van wat er gaande is. Het is duidelijk dat alle desinformatie in de eerste plaats bedoeld is voor binnenlands gebruik. We zien dit zelfs in de acties van topambtenaren in de VS. Zo heeft de Amerikaanse minister van Defensie, de heer Austin, openlijk verklaard, dat het doel van de VS is om Rusland te verzwakken. Onlangs nog belde hij echter zijn Russische ambtgenoot, generaal Sergei Shoigu, om te vragen om een onmiddellijk staakt-het-vuren. Vraag jezelf eens af, waarom zou de kant die zogenaamd aan de winnende hand is, om een staakt-het-vuren vragen? Ik vind dit zeer indicatief voor de werkelijke situatie op de grond. Zelfs als ik niets van militaire zaken wist, zelfs als er geen real-time informatie van het slagveld was, zou dit voor mij een duidelijk teken zijn van wat er werkelijk aan de hand is. Daarom denk ik dat alle desinformatie, die door de VS en andere Westerse mogendheden wordt gebruikt, onvermijdelijk averechts zal werken, aangezien hun bevolking geschokt zal zijn door de uitkomst van deze crisis.

– Dank U zeer, Kolonel. Het was een genoegen uw standpunt te horen.

Dank U dat ik mocht komen. Nogmaals, hartelijke groeten aan U en Uw gerespecteerde lezers.

BRON

Plaats een reactie