NAVO-brandstichter Jens Stoltenberg wil dat het Westen opdraait voor een Oekraïense brand die hij hielp aanwakkeren

De leden van de EU moeten “ophouden met klagen” en “de prijs betalen” voor het conflict tussen Rusland en Oekraïne, zegt de leider van het blok dat het allemaal begon

Door Scott Ritter

De secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg, nam onlangs de taak op zich om de leden van het Europees Parlement de les te lezen, over de noodzaak “de prijs te betalen” die nodig is om Oekraïne in staat te houden te functioneren en te vechten, in het voortdurende conflict met Rusland. Wat hij niet toegaf, was de belangrijke rol die hij zelf heeft gespeeld in het tot stand brengen van dit conflict.

De Noor heeft een belangrijke rol. In veel opzichten kan men die vergelijken met die van een brandweercommissaris wiens taak het is verschillende buurtbrandweerkorpsen samen te brengen in een groot wederzijds hulpgroep, waarbij een brand in één district er automatisch toe leidt dat de middelen van de naburige districten worden uitgezonden, om te reageren. Dat is artikel 5 van het Handvest van de NAVO in een notendop.


Jens Stoltenberg © Thierry Monasse / Getty Images

Zoals bij elke bureaucratie, op basis van lidmaatschap gaat toetreding tot een brandweerdistrict, net als toetreding tot de NAVO, gepaard met een proces, dat specifieke verbintenissen van alle betrokken partijen vereist. Het pact voor wederzijdse hulp kan, net als artikel 5, niet in werking worden gesteld tenzij de betrokken partij lid is.

Stelt u zich nu een scenario voor waarin een brandweercommissaris het lidmaatschap van een twijfelachtig brandweerdistrict nastreeft, en midden in het proces om dit district lid te maken, breekt er een grote brand uit. De brandweercommissaris moedigt de districten in zijn kiesdistrict aan om materiaal en middelen (maar geen mankracht) ter beschikking te stellen van het district, dat geen lid is om de brand te bestrijden. De brand is groot. De brandweercommissaris vraagt om meer middelen.

En stel nu dat blijkt dat de brandweercommissaris een brandstichter is, die de brand heeft helpen stichten.

Dat is zo ongeveer het scenario, waarmee de NAVO vandaag wordt geconfronteerd, waar het door de VS geleide blok worstelt met de gevolgen van 14 jaar fundamenteel fout beleid, waarbij het Oekraïne een uiteindelijk lidmaatschap beloofde, ondanks de wetenschap dat Rusland daar fel op tegen was. De NAVO zag vervolgens hoe haar leden in februari 2014 hielpen bij een staatsgreep in Oekraïne, waarbij een naar behoren verkozen president werd vervangen door een groep politici die door Washington waren uitgekozen.

De staatsgreep in kwestie werd alleen mogelijk gemaakt door de betrokkenheid van radicale rechtse Oekraïense nationalisten, wier afkomst kan worden teruggevoerd op nazi-Duitsland en na de Tweede Wereldoorlog, heimelijke steun van de CIA, die duurde van 1945 tot heden. De betrokkenheid van deze neonazistische elementen kan worden vergeleken met de brandweercommissaris die een team van mede-brandstichters stuurt om het aspirant-lid zogenaamd te helpen zich voor te bereiden op toetreding tot de brandweerkring, maar die in het geheim samenzweert om in plaats daarvan hele wijken binnen het grondgebied van de kandidaat-wijk in brand te steken.

Jens Stoltenberg heeft acht jaar lang toezicht gehouden op een systeem, dat na de staatsgreep deed alsof het vrede wilde in Oekraïne via de akkoorden van Minsk, maar in het geheim samenspande met Oekraïne, Frankrijk en Duitsland, om te voorkomen dat de akkoorden werden gesloten, zodat Oekraïne tijd kon winnen om een leger op te bouwen dat aan de NAVO-normen voldeed en dat de afgescheiden Donbass-regio en misschien zelfs de Krim een zware slag kon toebrengen.

Stoltenberg heeft bijgedragen aan het aansteken van de lucifer, die Oekraïne in vuur en vlam zette. En nu blijkt dat de secretaris-generaal van de NAVO, tijdens een vergadering met leden van het Europees Parlement, de parlementariërs heeft gesmaad om “op te houden met klagen en steun te verlenen aan Oekraïne”.

De hoofdbrandstichter gaf de verzekeringnemers van Europa de les dat ze maar moesten opzouten en de prijs voor zijn handwerk moesten betalen.

Zijn hypocrisie was misselijkmakend. “De prijs die wij als Europese Unie, als NAVO betalen,” verklaarde hij, “is de prijs die we kunnen meten in valuta, in geld. De prijs die zij [Oekraïners] betalen wordt gemeten in levens, die elke dag verloren gaan. We moeten ophouden met klagen en onze steun aanbieden, punt uit.”

Wat niet werd gezegd, was dat Stoltenberg en de NAVO verantwoordelijk waren voor de vuurzee, die Oekraïne heeft geteisterd. Terwijl Kiev zich opmaakte voor een offensief tegen de Donbass, kon alleen het besluit van Rusland om zijn eigen speciale militaire operatie te lanceren, voorkomen dat het NAVO/Oekraïense plan werd uitgevoerd.

Maar de brandstichter kan niet toegeven dat hij de brand heeft aangestoken. In plaats daarvan schoof Stoltenberg niet alleen de verantwoordelijkheid voor het Oekraïne-conflict af op Rusland, maar had hij ook nog het lef om te verklaren dat de door hem gestichte brand een bedreiging vormde voor de hele NAVO. “Het is in ons belang om Oekraïne te helpen,” verklaarde Stoltenberg aan de Europese parlementariërs, “want u moet begrijpen dat als Oekraïne dit verliest, dat een gevaar voor ons is.”

Het feit negerend dat hij grotendeels verantwoordelijk was voor de ramp die Oekraïne trof, toen Rusland zijn militaire operatie startte, plantte Stoltenberg zijn banier stevig op een heuvel van hypocrisie, proclamerend: “Als u niet geeft om het morele aspect hiervan, het steunen van het volk van Oekraïne, moet u zich bekommeren om uw eigen veiligheidsbelangen. Betaal voor de steun, betaal voor de humanitaire hulp, betaal voor de gevolgen van de economische sancties, want het alternatief is om later een veel hogere prijs te betalen.”

Wat Stoltenberg eigenlijk zei was: “Betaal voor mijn fouten, jouw fouten, onze fouten.”

Maar een fout toegeven behoort niet tot de moraal van een brandstichter.

 

Scott Ritter is een voormalig officier van de inlichtingendienst van het US Marine Corps en auteur van ‘Disarmament in the Time of Perestroika: Arms Control and the End of the Soviet Union‘. Hij diende in de Sovjet-Unie als inspecteur voor de uitvoering van het INF-verdrag, diende in de staf van generaal Schwarzkopf tijdens de Golfoorlog, en was van 1991 tot 1998 hoofdwapeninspecteur bij de VN in Irak. De heer Ritter schrijft momenteel over onderwerpen met betrekking tot internationale veiligheid, militaire zaken, Rusland en het Midden-Oosten, evenals wapenbeheersing en non-proliferatie. Volg hem op Twitter @RealScottRitter en op Telegram @ScottRitter

Plaats een reactie