Wereldwijd worden boeren bedreigd in hun bestaan wegens Agenda 2030 van de VN en WEF

Wat in ons land gebeurd, is onderdeel van internationaal kabaal: de Verenigde Naties en Wereld Economisch Forum hebben samen Agenda 2030 gemaakt.

Verscheidene van de 17 Duurzame Ontwikkelingsdoelen (SDG’s) van de V.N. zijn rechtstreeks betrokken bij beleid dat boeren, veeboeren en voedselvoorraden over de hele wereld onder druk zet.

Hooggeplaatste leden van de Chinese Communistische Partij (CCP) binnen het VN-systeem hebben de SDG’s helpen opstellen en helpen momenteel de organisatie te leiden bij de implementatie van het wereldwijde plan, zo bleikt.

Volgens meerdere deskundigen, zal het door de VN gesteunde duurzaamheidsbeleid inzake landbouw en voedselproductie, leiden tot economische verwoesting, tekorten aan essentiële goederen, hongersnood op grote schaal en een dramatisch verlies van individuele vrijheden.

Miljoenen mensen over de hele wereld worden nu al geconfronteerd met gevaarlijke voedseltekorten en ambtenaren over de hele wereld zeggen, dat die in de loop van het jaar alleen maar erger zullen worden.

Er zit een agenda achter dit alles, vertellen deskundigen aan The Epoch Times.

Zelfs particulier grondbezit is in het vizier, nu de wereldwijde voedselproductie en de wereldeconomie worden omgevormd om de wereldwijde duurzaamheidsdoelstellingen te halen, zo blijkt uit documenten van de V.N. die door The Epoch Times zijn ingezien.

Zoals de V.N. op haar SDG-website uitlegt, bouwen de in 2015 aangenomen doelstellingen “voort op tientallen jaren werk van landen en de V.N.”.

Een van de eerste bijeenkomsten waar de “duurzaamheidsagenda” werd vastgesteld, was de VN-conferentie over menselijke nederzettingen, bekend als Habitat I, waar de Verklaring van Vancouver werd aangenomen.

De overeenkomst stelde, dat “land niet kan worden behandeld als een gewoon bezit dat door individuen wordt gecontroleerd” en dat particulier grondbezit “een belangrijk instrument is voor de accumulatie en concentratie van rijkdom en daarom bijdraagt tot sociale onrechtvaardigheid”.

“Publieke controle op het gebruik van land is daarom onontbeerlijk”, aldus de VN-verklaring, een voorbode van de inmiddels beruchte “voorspelling” van het World Economic Forum dat “je in 2030 niets meer zult bezitten”.

Talrijke agentschappen en functionarissen van de VN hebben sindsdien hun visie op “duurzaamheid” uiteengezet, inclusief oproepen tot drastische beperkingen van energie, vleesconsumptie, reizen, leefruimte en materiële welvaart.

Deskundigen die werden geïnterviewd door The Epoch Times zeggen, dat sommige van ’s werelds rijkste en machtigste bedrijfsleiders samenwerken met communisten in China en elders, in een poging om de controle over de voedselproductie te centraliseren en onafhankelijke boeren en veeboeren te verpletteren.

Volgens critici van het beleid, is het doel echter helemaal niet om het milieu te beschermen of de klimaatverandering tegen te gaan. In plaats daarvan waarschuwen de deskundigen, dat het “duurzaamheids”-verhaal en de andere rechtvaardigingen een middel zijn om controle te krijgen over voedsel, landbouw en mensen.

“Het einddoel van deze pogingen is om de soevereiniteit van zowel individuele naties als mensen te verminderen,” zegt Craig Rucker, voorzitter van het Committee for a Constructive Tomorrow (CFACT), een organisatie voor openbaar beleid die gespecialiseerd is in milieu- en ontwikkelingsvraagstukken.

“De bedoeling van degenen die deze agenda nastreven is niet om de planeet te redden, zoals zij beweren, maar om de controle over mensen te vergroten,” vertelde hij The Epoch Times, eraan toevoegend, dat het doel is om de macht op nationaal en zelfs internationaal niveau te centraliseren.

Duurzame ontwikkelingsdoelen van de VN – Agenda 2030

De Duurzame Ontwikkelingsdoelen van de VN, vaak Agenda 2030 genoemd, werden in 2015 door de organisatie en haar lidstaten aangenomen, als een leidraad om “onze wereld te transformeren”. Geprezen als een “masterplan voor de mensheid” en een wereldwijde “verklaring van onderlinge afhankelijkheid” door topambtenaren van de V.N., omvatten de 17 doelstellingen 169 doelen die elk facet van de economie en het leven betreffen.

“Alle landen en alle belanghebbenden, handelend in een samenwerkingsverband, zullen dit plan uitvoeren”, zo luidt de preambule van het document, waarbij herhaaldelijk wordt opgemerkt dat “niemand zal worden achtergelaten”.

Het VN-plan roept onder andere op tot een nationale en internationale herverdeling van rijkdom in doelstelling 10, evenals tot “fundamentele veranderingen in de manier waarop onze samenlevingen goederen en diensten produceren en consumeren”.

Het gebruik van de overheid om alle economische activiteit om te vormen, is een cruciaal onderdeel van de SDG’s, met Doelstelling 12, die vraagt om “duurzame consumptie- en productiepatronen”.

Onder de specifieke doelstellingen die in Doelstelling 12 worden uiteengezet, zijn er verschillende die rechtstreeks verband houden met landbouwbeleid, dat de voedselproductie ondermijnt. Het gaat onder meer om “duurzaam beheer en efficiënt gebruik van natuurlijke hulpbronnen”.

Wellicht nog belangrijker is de eis in het document: “milieuvriendelijk beheer van chemische stoffen en alle afvalstoffen gedurende hun gehele levenscyclus, in overeenstemming met overeengekomen internationale kaders”.

Als gevolg daarvan moeten mensen en vooral boeren “het vrijkomen ervan in de lucht, het water en de bodem aanzienlijk verminderen om de nadelige gevolgen ervan voor de menselijke gezondheid en het milieu tot een minimum te beperken.”

Andere SDG’s die rechtstreeks verband houden met wat critici de “oorlog tegen boeren” hebben genoemd, zijn onder meer doel 14, dat betrekking heeft op “alle soorten mariene verontreiniging, met name door activiteiten op het land, waaronder … verontreiniging door nutriënten”. De VN beschrijft landbouw en voedselproductie regelmatig als een bedreiging voor de oceaan.

De Voedsel- en Landbouworganisatie van de VN (FAO), onder leiding van voormalig CCP-vice-minister van Landbouw en Plattelandszaken Qu Dongyu, helpt de leiding te nemen.

In haar rapport van 2014 “Building a Common Vision for Sustainable Food and Agriculture: Principles and Approaches,” roept het agentschap van de Verenigde Naties op tot drastische beperkingen van het gebruik van meststoffen, pesticiden, emissies en water in de landbouwsector.

Als voorbeeld van hoe de landbouw moet worden hervormd, om door de V.N. als duurzaam te worden beschouwd, verklaart het FAO-rapport dat “overmatig gebruik van stikstofmeststoffen een belangrijke oorzaak is van waterverontreiniging en broeikasgasemissies”.

Een andere van de 17 SDG’s met een directe impact op landbouw en voedselproductie is Doelstelling 2, met haar oproepen tot “duurzame landbouw” en “duurzame voedselproductie”.

Doelstelling 6 roept op tot “duurzaam waterbeheer”, waaronder diverse doelstellingen met betrekking tot watergebruik en -afvoer in de landbouw.

Omdat de leiders van de V.N. landbouw en voedselproductie zien als de belangrijkste factoren die bijdragen aan wat zij “door de mens veroorzaakte klimaatverandering” noemen, is doel 13 ook belangrijk. Het roept regeringen op om “klimaatveranderingsmaatregelen te integreren in nationaal beleid, strategieën en planning”.

Doelstelling 15, die betrekking heeft op het duurzame gebruik van terrestrische ecosystemen, bevat ook meerdere doelstellingen die van invloed zijn op landbouw en voedselproductie.

Over de hele wereld werken nationale en regionale regeringen samen met VN-agentschappen om deze duurzaamheidsdoelstellingen in de landbouw en andere sectoren ten uitvoer te leggen.

Als reactie op de biodiversiteitsovereenkomsten van de VN heeft de Europese Unie bijvoorbeeld verschillende door de VN gesteunde biodiversiteitsprogramma’s in het leven geroepen, zoals Natura 2000 en de EU-biodiversiteitsstrategie voor 2030, die door de Nederlandse regering en anderen in hun landbouwbeleid zijn aangehaald.

De V.N. schept ook publiekelijk op, over haar rol bij het opleggen van de SDG’s in Sri Lanka en andere landen, die lijden onder voedseltekorten en economische rampen, die verband houden met diezelfde wereldwijde duurzaamheidsprogramma’s.

Over de hele wereld zegt bijna elke nationale regering de SDG’s in haar eigen wetten en regels op te nemen.

‘Partnerschap’ met het Wereld Economisch Forum

Naast de V.N. zijn er verschillende “stakeholders” die van cruciaal belang zijn voor de uitvoering van duurzaam ontwikkelingsbeleid, door middel van “publiek-private partnerschappen”.

In het hart van die inspanning staat het WEF, dat sinds 2020 een totale transformatie van de samenleving nastreeft, die bekend staat als de “Grote Reset”. In 2019 ondertekende het WEF een “strategisch partnerschap” met de VN om Agenda 2030 binnen het wereldwijde bedrijfsleven te bevorderen.

De officiële overeenkomst definieerde “samenwerkingsgebieden om de institutionele betrokkenheid te verdiepen en gezamenlijk de uitvoering van de 2030-agenda voor duurzame ontwikkeling te versnellen”.

Veel van de sleutelfiguren achter Agenda 2030, onder wie topmanagers van de VN zoals de huidige secretaris-generaal António Guterres – zelfbenoemd socialist – werken ook al tientallen jaren samen met het WEF.

Ondertussen is het WEF expliciet geweest met zijn doelstellingen. Onlangs lanceerde het een “Food Action Alliance” (FAA) die op haar website erkent dat Agenda 2030 “de ambitie van de FAA bepaalt om een duurzaam en lange-termijn platform te bieden voor multi-stakeholder actie op het gebied van voedselsystemen om de SDG’s te halen”.

Tegelijk met de VN-top over voedselsystemen in september 2021 bracht de FAA van het WEF een rapport uit, waarin het zijn eigen “leiderschapsagenda voor samenwerking tussen meerdere belanghebbenden om voedselsystemen te transformeren” uiteenzette.

Het document vat onder andere de inzichten van de FAA samen over “het ondersteunen van transformatieve partnerschappen voor voedselsystemen, en haar waardevoorstel voorbij de VN-top over voedselsystemen in 2021 naar het bereiken van de Duurzame Ontwikkelingsdoelen van de VN”.

De publieke bezorgdheid van het WEF over de transformatie van de landbouw en de voedselvoorziening gaat minstens meer dan een decennium terug.

In samenwerking met verschillende bedrijven bracht het WEF in 2010 een rapport uit waarin een “nieuwe visie op landbouw” werd geschetst, inclusief een “routekaart voor belanghebbenden”. Veel van ’s werelds grootste voedingsbedrijven, die de markt domineren en talloze populaire merken bezitten, zijn erbij betrokken.

De website van het WEF staat vol met informatie die een totale transformatie van de voedselvoorziening door “stakeholders” moet rechtvaardigen.

“Naarmate mondiale voedselsystemen steeds meer met elkaar verbonden raken, zal effectieve coördinatie tussen een diverse groep belanghebbenden vereist zijn,” zegt het WEF op zijn “Strategic Intelligence”-platform, waarbij het vaak de FAO als bron aanhaalt.

“Het potentieel om nieuwe, systemische benaderingen van voedselsystemen uit te werken die een breed scala aan belanghebbenden omvatten, biedt mogelijkheden om de wereld tot ver in de toekomst duurzaam te voeden.

De organisatie verwijst vaak naar regeringen, bedrijven en zogenaamde niet-gouvernementele organisaties die vaak door diezelfde bedrijven en regeringen worden gefinancierd. Zij werken allemaal samen aan deze kwestie.

Zo gaat het WEF er prat op dat het reuzen als Coca-Cola en Unilever in de gelederen heeft gebracht, om een “duurzamere toekomst” te bevorderen.

De Rockefeller Foundation, die onlangs een rapport uitbracht, over hoe “de tafel opnieuw kan worden gedekt” en “het voedselsysteem in de VS kan worden getransformeerd”, speelt ook een belangrijke rol.

De “Food Innovation Hubs” van het WEF over de hele wereld zullen een belangrijke rol spelen in deze wereldwijde transformatie.

In een toespraak voor het Economisch Wereldforum over de transformatie van voedselsystemen en landgebruik tijdens de Davos Agenda Week vorig jaar, kondigde de Nederlandse premier Mark Rutte aan, dat Nederland het “wereldwijde coördinerende secretariaat van de World Economic Food Innovation Hubs” zal huisvesten.

Het secretariaat, zo zei hij, “zal alle andere Food Innovation Hubs met elkaar verbinden”, om het creëren van “de partnerschappen die we nodig hebben” te vergemakkelijken.

Noch het WEF, noch de Rockefeller Foundation reageerden op verzoeken, om commentaar over hun rol in Agenda 2030 en over het landbouwbeleid dat wereldwijd wordt gevoerd.

Andere organisaties en entiteiten, die betrokken zijn bij het streven zijn machtige, van belastingen vrijgestelde stichtingen zoals de Gates Foundation, de regionale regeringen in EU-stijl die zich over de hele wereld verspreiden, en diverse groepen die door hen worden gefinancierd.

Boeren in de verdrukking – en de voedselvoorziening

Overal ter wereld drukt het op de SDG’s afgestemde regeringsbeleid de boeren in de verdrukking, vooral kleinere, onafhankelijke producenten die de extra kosten van extra regelgeving en controle niet kunnen opbrengen.

https://www.theepochtimes.com/un-and-world-economic-forum-behind-global-war-on-farmers-experts_4622598.html

Plaats een reactie